Google

This is a digital copy of a book that was preserved for generations on library shelves before it was carefully scanned by Google as part of a project to make the world's books discoverable online.

It has survived long enough for the copyright to expire and the book to enter the public domain. A public domain book is one that was never subject to copyright or whose legal copyright term has expired. Whether a book is in the public domain may vary country to country. Public domain books are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to discover.

Marks, notations and other marginalia present in the original volume will appear in this file - a reminder of this book's long journey from the publisher to a library and finally to you.

Usage guidelines Google is proud to partner with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to the

public and we are merely their custodians. Nevertheless, this work is expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken steps to prevent abuse by commercial parties, including placing technical restrictions on automated querying.

We also ask that you:

-* Make non-commercial use of the files We designed Google Book Search for use by individual personal, non-commercial purposes.

and we request that you use these files for

* Refrain from automated querying Do not send automated queries of any sort to Google's system: If you are conducting research on machine translation, optical character recognition or other areas where access to a large amount of text is helpful, please contact us. We encourage the use of public domain materials for these purposes and may be able to help.

-* Maintain attribution The Google "watermark" you see on each file is essential for informing people about this project and helping them find additional materials through Google Book Search. Please do not remove it.

* Keep it legal Whatever your use, remember that you are responsible for ensuring that what you are doing is legal. Do not assume that just because we believe a book is in the public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other countries. Whether a book is still in copyright varies from country to country, and we can't offer guidance on whether any specific use of any specific book is allowed. Please do not assume that a book's appearance in Google Book Search means it can be used in any manner anywhere in the world. Copyright infringement liability can be quite severe.

About Google Book Search

Google's mission is to organize the world's information and to make it universally accessible and useful. Google Book Search helps readers discover the world's books while helping authors and publishers reach new audiences. You can search through the full text of this book on the web a[nttp: //books . google. con/]

600094240P

e*

ANALECTA ARISTARCHEA

Ds ADOLPHUS SCHIMBERG.

LIPSIAE. IN AEDIBUS B. G. TEUBNERI.

"MDOCCLXXIX.

241. e. /40.

CORRIGENDA.

P. 2, 16 "Queevide. 23 8'. 81 "davis, 0. 5, 5 12 pro 19. 6 15 pro 25. 7 n* 19 pro 28. 9, 13 dz' adis. 18, 15 Gijfac. 29 Óuo- »vpéag. 20, 25 occurrant, apud illum ne, 22,1 versu. 14 4orréoyo. 94, 1T composita. 26, 18 'Ogeideror, 27, 7 Eógvpédovveg. 11 'Obvecéog. 13 quo. 29, 8 Aristarchus. 30, 3 ITeiewévns. 10 dy»$- uevor Of. 11 mowj. 31, 7 'Oüljoc. 32, 1 "Agni óoro. 83, 10 Xeóni. 11 dvgonpévos. n! ópdwvuóg. n* Ow. 35,9 ó. 11 céraQrog. 86, 5 ixmowsi, "5 óudwvuo( vwec. 28 exemplum.

MEMORIAE

CAROLI LEHRSII.

Vetus erat grammaticorum Graecorum consuetudo, ut in quibuslibet commentariis opovuuíx; adnotarent atque expli- carent. Qui quidem mos profectus a locis obscuris, qui iustam explicationem flagitabant, mox tamen latius serpere et ita cum tota grammaticorum ratione cohaerere coepit, ut qui eum ne- glegeret, a vera interpretandi arte recedere videretur?!) Atque exempla quidem huius rationis reperis in quibusvis scholiis lexicisve et apud vel infimae aetatis scriptores ?. | Hune

1) Exemplum pro multis adscribam unum. Ad Apoll Rhod. Argo- naut. IIT, 1085 sqq. éot, vi6 auméLvOIOA 7téQiÓQoMUG ovQsoL yoia, ZTüumAV £5Qgnvóc vs xal svÉoroc, évOa IlIgounócvuc » " » GN , 4 /, Ianttiovidye ayadov víxs dtvxaáioma, 0€ "rQU)ro6 m0/nO& T0À&«6 xal cÓsiuaro vnovc » , - 4 » . , . a&Oavdroi, rouros 0 xal ovOQormov flaciAevatv, haec adnotantur: ex vívos yvvaixoc 0 4ivxaAiov £yivero IlgougÜsi osow0-' » 4 " 4 Tct , «€ " » 721a4* Port 0 xal Értgoc Zsvxaliov, msgl ov ' EÀAdvixos (oroget, xal aAAoc o Mívoos, negl ov DegsxvÓne, xal véragroe 0 4favros, ov uvnuoveste udoi- etuxrmo6 £v wfoxaduxotc. Etsi totus Deucalionum index ad explieandos poetae versus prorsus nihi valet, cum hie Deucalio propter attributum Jaztriovíónce cum ceteris confundi non possit, tamen omnes cognomines hoe loeo enumerandos esse vetus interpres censuit, nimirum quia et ma- gistri eius et ipse ita consueverant. 2) Pauca ut scias qualia sint afferam exempla. Sehol. Aristoph. Nub. 1022. '4wríuayos' ovtoc e OnAvtgre xouo- Ósíra, xal tvuoQqíav. Ear, Ó€ xai Érsgoc àni ztovgola xwpjsu0obusvoc* toíroc

1

—9

grammaticorum usum ita mihi proposui hac dissertatione illu- strare, ut ostendam, quo modo et a quonam grammatico ortus per quosnam deinceps imitando conservatus sit et divulgatus. Distinguendum autem est in tota hac quaestione inter homi- num et rerum geographicarum, velut urbium fluminum mon-

0 ÜV'exddoc Asyóusvoc: íragtos 0 tgamtQitge, ov uéuvgra. EvmoÀu év 4duos: níumros iotogioyoáqoc. ráya Ó& avroc coti Tw tuuoQQu.

Schol. Iliad. B 716: Mz6«ova: 03 rotis, 9 cv Maxidovía, ; vxo dx- Aoxtytyv xal ztQl Tooizvo. B L

Schol. Pind. Pyth. IV, 455. 768. yag yévos Evq&uov: . . . cyévovco Ó£ xal mÀsiove Evgnuov mQoroc 0 Mpxiovixge xai Iloosiovos , ÓsértQoc 6 Záuov mais axcyovos voU mrQuto» Évqguov, voiroc o oov Bátrw, vícag- vos 0 xatà TOV gxsoíÀaov, ov Esvoloygoovra Pmrkupiv 0 [aoiÀse xal vov llvüixov ayova, ayoniorpsvov.

Schol. Eurip. Rhes. 28: 4irzae Óà rac Evgwmac avaygaqovow Py: piav uiv QOwsavida, dq' zs xal v0 Ev uípoc vns oiouuivns xAgO vai, xa- Jàmso 'dmiov £v reic mph Smwevvjev wal 'doigrorílgs 6v stQuTw T6 O:oyovías. érégav Doívixos Dios. ol 'Mysrvogos, oie xai Bvgurióne xal &ÀÀor tarogovouv, 7€ rove regi vov Mívw ysvéoOo« qaoív.. Fyios 06 eiosv. ot x«i maga vj» avt wrouocOa. rrv 7méugov, «aDdmeg xai KoAA(uoyos, Zmvódotoc éE avrov. sigl 0 or xal roírrv avaygayavrres, xadamso 'Hyy- oínzroc ev IIaAÀnviaxotc.

Schol. Apoll. Rhod. Argonaut. II, 408: Z&véc Ó 'Jfg«ouaí(ovs yevealo- yovow, v€ xal BaxgvÀ(óne, vov uiv Kagvorov, &Alov Ó£ Xeiguvos, aAÀov 0€ P$ xal Ovgavov, xaà «ov Kvgrvgs.

Sehol. Aesch. Ctesiph. 187. Jrsgífero: vo £yévovro, agqw 70r5ol, Q7TL0TOL, TTG. VOU QYOL.

Tzetzae schol. in Lyeophr. 492. 'Ex vov t&m&iv Oi, ori enoyeras Ta- qov 'douvidos xac xóv "Ówuviv, ov -tónov. Adysi, iva xeizas o" donis, y vy» Béóf&ov, 9 tv Kvomgov. xei & vij Bufáe ya xv .4düwwe, xa) ev vj Kvompu £rsgos 40wirie, 0. Kivogav.

Harpocrat. s. v. Nex&vag: 'Issgsidnc ev vq xata duuoodívous" pets ysyóvacur Nixdwogse, O0 4v vios. HaAaxrQov, &Ezegoc 0? llaQusviovos vios, GÀAoc -0à Zrayeigívne 0 .yévos, 0v wvquorsop. àv vvv o (nto.

Phot. lex. 8. v. -dívoc ... éyévovro .0£ «ste 4;9usc. aMivo.u Ka&Awms, o 06 'Àxuongs wei '"IdaroAAwvos, tvoíros 96 "'auacns cnc dKgotíov wa) '"Anoólovos.

Hesych. zregzrovyoos ' doré mea anjv magosuiv vv vtoupógrros 'dováuov. sia di 'doriuauvsc dvo.

Et similia in lexicis Stephani Byz., Suidae, Eudociae.

3

tium, ou«vopíxs. Quarum quidem haec cum facilius et explicari et ad certos auctores referri possint, ab eis initium eapiam.

1.

De geographieis igitur homonymiis disputaturo mihi a Stephano Byzantio exordiendum est, apud quem s. v. "Egvpx haec legimus : "Egupa, «oA ' Hxsíoou, &ró ' Egupou 700 "Ay[iox- xoc ToU (eozperoU o0 Aux«owoc 70 lleAaaYoU 00 4"yevoüc cob 'ApxaSBoc. £x cautng 'Aoruoys», *, ux Tnp "UXwmoAépoU, c qmnow "Ojnoec [B 658]. 7v 8€ «ocn pecx5o dMloXou x«i "EDuSoc, €c lí«gueviexoc qmnolv. Ayvonos Y «t uoyog KopwSoc éov: I^«oxe [Z 182] wpóc &veroAxg oixoüwrt, «x Xv c5c Efbperhg o0cx Üuruweravn. xéxXnvx. 98 KoplvBou. "Opnpoc oUv TD 'Egupn éri «fic Kopiv8ou £om. éoci xoi XXAm ' Egupn Koowvvooy AeYouéva, ec now Kwéeg 0 ónT« Xo ' Era.ppo3tros. SeuTépa «cot Geoae May. ole Olivo, xo viisoc o0 IAo3x0Xy Gr oucx Mv3ov. 6 moA rng Exupaioc,

"Eccc xol '"ApxaSixg &AXn. Éoct xoi GtcocXMac xoi 'lvuMag xecx Kaqwmaviaw. Écvt xoi om AlrvoMac ' Egupa. T0 é9vutÓy "Equpog. «40 xTnvuo» vA; Osonaociag 'Exupioc. x9 ' Epupnttv &xó cOmou Énijnpa.

Quamvis totus hic locus ab Hermolae, Stephani epitoma- tore, misere turbatus sit, facile tamen cognosci potest, bunc indicem ex duobus aliis esse compositum, quorum priore, qui usque &d verba o zoAXcn; 'Egupsio; pertinet, quinque Ephyrae ('Hincígou, 7, Xóv Kopwéoc, f9esccAixc seu. Kpevvouv, "Hiiboc seu Oivow, wscoc) enumerantur, altero ceterae adduntur. lam prior index unde manaverit si quaerimus, tenendum est totam hane disputationem ad Homeri explicationem spectare; nam et Astyochae Glaucique mentio ex Homeri carminibus petita est

et poeta ipse bie citatur. Praeterea laudatur Epaphroditus 1^

o4

grammaticus, e cuius commentariis Stephanum quaecunque in lexico ad geographiam Homericam pertinent, paene omnia hausisse rectissime docuit B. Niese in Mus. Rhen. XXXII p. 276. Itaque Epaphroditi commentarios Homericos prioris indicis fontem esse probabile est. Quid quod etiamnune in codd. Veneto B et Lipsiensi ad Z 152 prorsus similem ad- notationem, qua quinque Ephyrae eodem ordine enumerantur, invenimus? Tz» Kogw9ov Aéye. sici 9& "Equoxt xoi GA, 75, éy Oconpecix, ", év OccooX(x, ", év Oivon xol vijoog veg. MTAov.

Sed Epaphroditum prodidisse quidem Stephano Ephyra- rum indicem valde mihi probabile videtur, ipsum vero com- posuisse non item. Neque enim primus Homerum interpre- tatis est neque primus homonymis distinguendis operam de- dit. Immo vero iam ante eum quattuor Ephyrarum indicem extitisse, ex scholio N 301 apparet: 'loríoy 3& óc 'Eqgupat 7 ÉcouoÉc eie, píx piv f xxvx OtcocAaxvy, Osuríox O& f xocrX Thy "Hmewov, cplvn 9& 75 cfc "HO4Sog xoi v£TXoTn à vOv xxAouu£vn Koptv9'oc. vUv OUy Aéyet To0c x«Aouufvoug Koxvvouvíouc!) év GOso- cx)ix, e "'AvzoAAod«pog ioropet. Cui hoc scholion adscribendum sit, dubitari nequit, cum auctor et ipse citetur et facillime ex Strabone colligi possit. Is enim VIII 338, quo in libro Apol- lodorum excerpit, easdem componit Ephyras hisce verbis: éo o (sc. Ze)2vevot, Elidis flumini) "Equox xoXu, éríox 71i; Osozpo- cixAg xci Gevreuxne xci Tf; Kopiv9ou, E01) Tig Él 77, 00 x&ufvn vj mi vóv Axclovx, Trot T worh oUcx ^47 Botwvow (rnv Yo Oivóny oütx xaAsiy tio 9acw) 7| vÀnoclov éxcelvnc. Ex Apollodori igitur opere, quod Ne&v xavaAovoc inscriptum erat, Epaphroditus quattuor Ephyras petiit, ipse quintam insulam illam addidit. Sed ipsum Apollodori catalogum Epaphroditum

1) Ut apud Stephanum sic etiam in hoc scholio Thessalica forma restituenda est, cuius vestigia composuit Meinekius ad Steph. p. 290.

5

inspexisse neque Niesius (Mus. Rhen. XXXII p. 276) pro explorato habet, neque mihi verisimile videtur. Immo per Didymi commentarios, quaecunque Apollodorea habuit, ac- cepisse videtur, siquidem certis mox exemplis probabo et Didymum Apollodori opere usum esse (cf. p. 19 sq.), et Epa- phroditum Didymi commentarios excerpsisse (cf. p. 25). Quid igitur obstat quominus etiam hunc Ephyrarum indicem ex Didymi commentariis Epaphroditum deprompsisse sumamus? Aecedit aliud. OComponas quaeso cum scholio N 301, quod modo exscripsi, hoc in Pind. Nem. VII, 53. "Egupav À& six vüv cnhv Év 'Hmeíoo, Tiv Kíyupov xot qecrovouaco9oi!) mo Ktyupou 700 Mepuéoou. cícoxpac "I: &vocy pao. cc ' Epupac. moO- ctv uiv ^f. cG59i; Kopw9ov Óvopxo9sioxv. "Oproog [Z. 152]. "Ecc «0A; ' Eoo". Éréoxy Ó& crnv mepl Oevvoav. "Opmpoc [x 259] &5 ' Egupnc &vlovr. mag." IAou. Mepusplioao.

3 * [4 Tpicnv O8 meg "EDuv, mc "lrxxg pvnuioveutt. vevOpvny fw dv

£)sonpocoic. Quem putas haec duo scholia ex Apollodori opere ex- Scripsisse nam Apollodorus ipse Pindarum quidem non

interpretatus est , et quem putas inter Apollodori et Epa- phroditi tempora eum fuisse grammaticum, qui pari studio et Homeri et Pindari carmina explicaverit et quem ipsum pari studio posteriores excerpserint? Equidem nullum alium nisi Didymum invenio. Cum illo scholio Pindarico conferendum est hoc in Pyth. X, 85: "EXzopat 9' ' Egupziov: oqo8px éorcn97, 7lvxc vüv coUc 'Equpxíouc Qnotv' 0 pv Yo AxYécecoaoc coUc Kopwv9(ouc qmotv: 'Equpx Y&p *, Kopw9og, coc x "Oyxpoc [Z2 152] |

1) Quanto studio Apollodorus has usrovojucoíac persecutus sit docent quae composuit Niesius l. l. p. 274 n*.

8

"Ecct coXt; ' Epogn. uy & "Apysoc Utroflorot. Xa &xoó(0«o« -vhv Owivouxv oUTGQ OTi vwuxYost Ó vuxnpopoc "le9uux xai vmó vw Kopw8iov &vonvn9TcEro. vsAowv Oí. ai «o WXXAov, slzto süyevat w^ vOv 'Oluyataxóv Geyeva. vuctiogtv; vwég $8 'Equpaloug coUe Osenpocix Txoucxv, zc x«i "Ounpoc pA Vnj«oveuet [B 659]. T^v &yev' 'Emugng morapho0 &mo XxAXTEvcOC.

ó O& llàapog &uoi Ilmvetov qot a0Toug. O5Aov Ó& OnmouScv, ex 0 lln»etóc «A; GsceoAxg £otl, xai. paivevot, occ ' Eoupzio uc oUte Toug Év Okozoerix obre voug KopwS(ouc qol jnréov ouv, óTt coU; Kpavvouvíoug. Kpxvvoov 9& nO OtcoaAa;. OtcoxA0G Ó& xoi O0 vucngopoc. oUTc 9& moovTspov oi Koavvouwot ' Exupaiot éxx)oUvto. xpvupst Ó& vourQ Kuivéag: qnoi «o &pytoDa. xUThy Uro cQ Kpaxvvoüw, xal aórov 6A9ziv émi cov cfi; lmmoOausixg y«p.ov &£v llin, six éxct xacvaccTofyavrog cov Bow oi GecoaXo ch» 'Equpxv xaXoupévn» wOÀw9 sig vuv ToU TtÜvaxoTo; Koxv- vobva, uevevopacxy. "Totum adscripsi scholion, ut intellegas, quantopere haec explicatio pendeat ex Apollodori catalogo. Et illud quoque, quod de Cinea traditum est, ad eundem re- ferendum esse demonstrari potest. Vidimus Cineam etiam a Stephano im Ephyrarum indice citari: e 9nov Kwéag o 9nveg xai 'Kmwaopoóvrog. Eiusdem fit mentio una cum Suida histo- rico apud Strab. VII, 329, ubi prolixa de Dodona disputatio ex Apollodoro exscripta est; utriusque vero cum Epaphrodito coniunctam memoriam habes apud Steph. s. v. Aoóovr. Cum igitur Cineas et Suidas apud Strabonem eis locis commemo- rentur, qui Ápollodoreae doctrimae speciem prae se ferant, cumque iidem apud Stephanum occurrant una cum Epaphro- dito, quem vidimus ex Apollodoro hausisse, uterque inter Apollodori auctores referendus est.

Sed ne Apollodorus quidem, qui quattuor composuit, pri- mus de Ephyris variis disserui. Etenim in schol. Odyss.

—-3

à 259 trium invenimus Ephyrarum indicem: && Equopne: vo- Agoc V eonpericc: "Equpat "T vpsig siot, 7| E Osezpccoct, T, VOV Kopw9oc xoi T, zin "HA480c.. V. et in cod. E: woX« Gtoxpo- *lac. duo (re vera tres) eiow, 7| ve Otarpevucn, ' Yüv xxAXouuvn KopwBoc, 7^» cfc "HOudog xoi xacvX cv "Hnewov (eadem ac Ocozpour)"). Hic index etsi nunc quidem adscriptus est ad Odyss. a 259, confectus tamen primum est ad explicandum versum Il. O 531: coy vot& ODuAsuc fyo[sv 8b 'Equong wovauo0 Xxo LeXXrEvTO;, ad quem hodie adnotatum in cod. Victoriano: 'I'5; év "H243s, c6 xol Év &AXotg UYMIAOVEUEL 7) xo &iq ' Eouenv £9 etg mietpay &poupay iSc. (Odyss. B, 328).

et in scholiis, quae minora seu Didymi vocantur: «5; év "HX«- ài fj vUv xxAcicox Olvon. |

Quis fuerit, qui versum ita interpretatus est, ex Strab. VIII, 339 discimus: Occ qoi (sc. 'AxoXAó3cpoc) «à Oeonpori- x^v "Equoxv OworéAAsocot: c6 7ni09tv?) xo v6

moTaU.00 kmó ZEXATnEvmoC.

TaUcx Ó' oy opoAoYst Toig UxO coU 2xnjiou Awnumtplou ArYyo- voto, map ou perapíost vX TAsiGra. Éxsivog Y&p o0 qmotv elvat XeXXnevra év Ostoxpocotg movauov, XXX £v v ' Hel Tapx Tiv éxet "Egupgav. Demetrius igitur Scepsius, quem apud Strabonem Apollodorüs impugnat, Eliacam Ephyram O 531 intellegi vo- luit Hac autem explicatione, qua tres apud poetam inveniri Ephyras statuit, ipse contra Aristarchi sententiam disputat, quae per Aristonicum nobis tradita est ad eunden versum O 531

]) Etiam in lexico. Hesych. Alex. trium Ephyrarum index hic est 8. V. Egvoa: 5 vo» KopiwOot, x«l Kízogo? xoAovpiry v2 Hntígo, xal z Otróy. Sed hie fortasse quártae et quintae Ephyrae mentio intercidit. 2) De voce rzAo€e» confer p. 28 n.

8

in cod. Veneto A: 7 Ov, 6 «s Ozozoorrixxf ' Eoopx; AfYzt, 00x íx cA; kopiv8ou. JO5Aov O& £x «00 XiAXZsvrocg, ko 00 XX. XXe oi wzplouxot. xa oTt Éz' '"Aciou &vepog £a: XeXXrzi xo-cxU5.. Et Aristarchum re vera has duas tantum Ephyras apud Homerum discrevisse etiam scholiis Z 152 et N 301 eonfirmatur. Sed non solum Demetrius, verum etiam Par- meniscus Aristarchi interpretationem improbavit. Versum enim B 659: Thy XzT $5'Eupns Tovxuo0 Xzó ZeXXrzvrog,

in quo poeta de Astyocha, Tlepolemi matre, loquitur, hic ad Thesproticam, ille ad Eliacam urbem retulit. Confer Aristarchi sententiam in schol B 659: z 9u233 o * 'Egugr aoc éríox £cti ^5; kogivBou, c5; Ozorpeciag o0cx A, Parmenisci apud Stephanum s. v. "Eoopx loco valde mutilato: £x c«ucmg (sc. ' Hzeipou) 'Aocuoyn, ' wrvnp "TXnzoAéuou, óc oncow "Oywrpoc. Tv 9& xov (sc. ea, quae patria Astyochae erat!) uzrat) lluXou xai "HXujoc, cc IMaousviaxoc onotv.

Iam vero tota veterum grammaticorum de Ephyris dispu- tatio ita patefacta esse videtur, ut nihil relictum sit, de quo dubitari possit?) Ab Aristarcho igitur profecta, ut paucis repetam, quae adhuc exposui, tota quaestio hos quasi gradus percurrit:

-———— —— ——————

1) Cf. quod Meinekius ad hunc locum adnotavit. Quomodocunque autem lacunam suppleri vis, hoc quidem manifestum est, Parmeniscum, si Eliacam Ephyram alicubi ab Homero significari putavit, ab Aristarchi sententia recessisse.

2) Quae cum ita sint non iam ut fecit Berkelius de Stephani verbis desperabimus, in tantis turbis unquam fore medelam, neque ut Meinekius levi verborum mutatione locum obiter sanare studebimus, sed totam spectantes explicationem Stephanum integrum restituere poterimus.

Alter vero Ephyrarum index, qui subsequitur apud Stephanum, eo- dem modo resarciri nequit, cum unde haustus sit adhue parum liqueat. Quodsi vero Niesius (De Stephani Byz. fontibus Kiliae 1878 p. 44) putat

9g

Aristarchus ^ "- Demetrius Parmeniscus | Apollodorus

DONA Strabo Didymus (OQ] Epaphroditus

Stephanus. lam stemma quod modo descripsi aliis illustrabo exemplis et ita quidem, ut inverso ordine ab ipso Aristarcho proficis- car. Is enim in commentariis Homericis Oechaliam, quae bis (B 596 et 750) commemoratur, utroque loco Thessalicam urbem intellegendam esse docuit, neutro Euboicam, quae recentioris epicae poeseos fama inclaruit. Of. Aristonicum ad B 596: OüyeXn9sv: ovv Octacoxg "n OlyoXix xx9 "Ounpov. oi 8& vec repo. éz. Eofjolac xexovtxxcw A. ot ad B 730: OtyoOEnv

oTt ou 7A; Eufjolac 7 OlyoXx x9 "Oynpov, cc xxx «otc vecc£-

Aeoliae vicum ex Strab. VIIT, 338 petitum esge, errare mihi videtur. Primum enim aeeuratius Strabonis locum si inspicis: "Eors 9& xai mgl Zixvova ZiÀÀgsew morauoc xal'EÉqvga zÀgolov xot, xal ey» t5 'oytia tz6 Airol(lac " Egvga xouy, oc Ó a1. vcg6 Egvoov x«i aos oc Ilsgooa- Bov xoos Maxsdovía. xai Koavvovviot, xal or OsortQurtixol oc ex Kugvpov T7€ 7rgorsgov Eqvoasc, statim apparet, indicem ita corruptum ae perver- sum esse, ut ab ipso Strabone conscriptus esse omnino non possit. Ne- que enim Ephyri Crannonii diversi putandi sunt a Perrhaebis (cf. Meinekii Vindie. Strab. p. 102), et Thesprotiea Thessalicaque Ephyra a Strabone iam in superiore indieó enumeratae fuerunt, et Sicyonica et Aetolica prorsus ei ignotae fuisse videntur, cum eis quidem locis, ubi vel maxime commemorandae erant, videlicet in enarratione Sicyoniae et Aetoliae, omnino praetermittantur. Accedit quod additum illud z8wuxóv: oc d az avrZ2c Eqvoos non Strabon:s, sed Stephani potius rationem redolet, apud quem legimus: &ors xal xy ditodac ' Eguga. vo POvixóv Egvgos. Ita- que Meinekius indiculum illum, apud Strabonem servatum, subditicium arbitratur et aliunde adscitum, equidem eum ex integro Stephani opere vel ex eius fonte a stulto, sed non indocto interpolatore adscriptum esse opinor.

[10

pote, XXAx «f; OtacoXix; A. Contra Aristarerhum Demetrius. Scepsius non unius, sed duplicis Oechaliae memoriam apud Homerum extare contendit: priore enim loco Arcadicam quan- dam a poeta significari, altero vero Thoessalicam urbem; Apollodorus deinde magistro Aristarcho patrocinatus utroque loco eandem Thessalicam ; Strabo denique altero loco Thessa- licam probasse, dubitasse de priore videtur. Cf. Strab. VIII, 339: "Toüvo oUv clonxs (Sc.'AxoXAo8cpoc) ox&jecc!) Ocougvoy xoi Tepl ÜyaMac, oTt qvo o0 «Xo oUonc uicw tivxt ,, «Oy E$gurou OtyaAo;,* OnAovowt «Tn» GtooxXuchv, $9 "i qno (B 730)

Oi & &yov Obyatnv, 0X Eopurou OtyoXuioc. (Tí; oov écct, && "c opun9évrx «i Moücot xxv& Acpov (B 595 sq.)

&vvot.evat Gaio ov. Opi ooxv kot nc [enel pév va.] ")

OtyaXta9ev lovvx cap EOpurou Otros; e& [£v Xo f, Ogvtaucn, obx so Touv 0 Dwnjioc "Apxaduocny ctvac Aévov, Tiv Uv "Avünv(xv xxAoUow. ci Ó' ourog EU, xxi " Apxa- Such 0X; Eópurou elonvat, eov o0 pix uovov* éxsivoc pix qnot.

Qua ratione ductus Demetrius Arcadicam Oechaliam intellexerit, patet ex Strab. VIII, 350: «gtov ' oi u£v poc, oi à zcBlov qxolv: o0liv À& vov Osixvurau- Opec Ó' Évot cT vOv "OXAouptv 7j "OXoupav év ^G xXAouufvo AUAQw v; Mtoconvac xz- wÉvnv Acptov Xéyoucty, aüroU OS mou xoi *& OlyaMa &oviv * toU Ebpurov, 7; v0» 'AvOavix, oA viov "Agxastxov, ouvupov và. Gcc- 4XAou) xx ^Q EOfoxo: 09:v qnow 6 xouvhng £g v0 Aw«piov &quxouevov Oayuupww c0v Bpxxx on6 Mouców dotpeBd;vat cv

1l) Ludere videtur hoc substantivo Strabo, ipsum Scepsium signifi- eans, quemadmodum tota eius disputatio lepore atque ioco condita vide- tur; ipse enim rever& nen dubitat, sed Demetrio adstipulatur.

2) Sie hunc locum cum Meinekio Vindic. Strab. p. 108 scribendum esse cemseo, nisi quod is audacius praeter q5ei wv yco etiam versum Homericum B 596, qui sequitur, interpolatori tribuit.

-—— ]

pousuxnw. Et hoc quidem loco Strabo utrius sententiam com- probet, Demetrii an Apollodori, aperte ostendit. Eaedem tres Oechaliae componuntur Strab. IX, 438: T*-v 98 Oiyoav XOÀt Aeyopfvnv év «oig coxoig cxoToi; (sc. prope Triccam, Thessaliae urbem) xoi £v Eufola xoi év 'ApxaSix xxi uerovoua- Goucty. XXAox (add. Coraes) XAX«c, 0 xoi dv «oi; IIeAozovvanouxxots elonvon, etiam plures vero X, 448: "Ecoc à& xoi Otyoo xou ^h 'Egecvoux?o, Aejavov ^c &votpe9elong roA&cc uxo ' HpaxA£ouc, op.cvop.oc ^T "Lpoivía. xo v7, mpi "Lpbocny xoi v5 "Agxauct, Tv 'Avüxv(xv oi ÜccTepo. ÉxxAEcxv, xoi ^47. É£v Alrox mpi coUc Eópuc&wx;. Priorem indicem trium Oechaliarum vel similem Strabo apud Apollodorum invenit, alterum unde sumpserit nescio: ipse enim certe non composuit, siquidem neque Tra- chinia neque Aetolica Oechalia aliunde ei innotuisse videtur, cum neutrius suo loco ab eo mentio facta sit, neque in de- scriptione Thessaliae Trachiniae, neque Aetolieae in enarratione Aetoliae. Apud Stephanum denique haec leguntur: Oiyo3a XO0Àic, fv "Üpumpog iv 79 lleAxouo "Apyet (i. e. Thessalia cf. Schol. Z. 152 A) «x6cst Xov: o( ? Éyov OtyoXnw, xoXw Eüpurov. |

oi 0& vecrepo v&9elxxctw (cf. schol. B 596 oi v. zerounxaoty) «rtv év Eofolx. £oc xoi Msconvic OtyoX4a xol évíox &v "Tpaytw. xài év OsccroXx xai év 'ApxaOux (eadem ac Mesconvig cf. Strab. VII, 350). 0 moAtcng OtyoDusug c c0 Aliuovíx Alkovutug, xo [óc] Atos oor OtyoXc, xxt Otro nc ec 'Ayfoxxiorns [xxi] XuxeAwyveng. Atvog Y*e 0 taToptxóc Oben Ty. Aéyscrat xx OiyaXtog xai OlyaMn9ev £x voTnov.

Quae apud Eustathium inveniuntur ad B 734 p. 332, 5, conflata sunt ex Strabone et Stephano. Etiam hoc exemplo Iueulenter docetur, quaenam ratio intercedat inter Aristarchum, Demetrium, Apollodorum, Strabonem, Stephanum.

Nune alteram stemmatis partem illustrabo. Nota res est

]3

Aristarcehum duas apud Homerum distinxisse Orchomenos, Arcadicam et Boeoticam. cf. schol. B 511: 'Ogyousvóv Mwostov *, Ou oci xai Évepoc 'Üpyouzvos. XXX 0 pév Bowruxóg Mi- vustog xxAzirau, 0 O6 "Apxadux0g moAÀuunAOg: xol volg Émidérot; OuxavÉXAzTan 7, OU«ovupix À et ad eundem versum in codd. BL: &x0 Mivuoü coU lacugou «00 AioAou, o 3& 'ApxaS(xg 'Opyoysvóc T0AÀuuos. et schol. B 605: zpóc vzv oy«vouiav coU ' Opy ouzvoo, ovt TQ Émíro OterxAxzv. Hane Aristarchi distinctionem Apollodorum in Catalogo recepisse ex Strabone VIII, 338 discimus : "Amo)Aoopoc Ó& OQmcxcv, Ov TpoT.OY 0 voUrhs cios QuxorÉXAes Se. mÀe Oucovupixe, olov ézi ToU 'Opyousvoó «0v uiv "Apaxóvkoy s0ÀUwnAoV xxÀóv, cov Ó& Boworuóv Miwosow x23. Catalogum vero aut fortasse ipsius Aristarchi commentarios hoc enim loco diiudicari nequit exscripsit vetus Pindari interpres, nimirum Didymus, ad Olymp. XIV, 1: "'Accemníyo "Ogyousvio: ourog Évixnes vv oc 'OXuuwxAx. cva0lo* Knptwoc NIS vocTXU06 íy "Ogyousvo, £vba xoi Xapurec TAG V TO * TAUTGe Yo 'Ecéox^oc, o Kwgpwoü ToU «oTa.00 uoc, mpOeog £Suczv, «c qnc 'Hatodog. Qux 9& «o0 'Opyousvoü 6 Kmgtoóg (et. uo 98 "Opyousvol, 0 £v. Mtwoetoc év Boteociz, 6 08 xoXupmAog év 'Apgxa- Oiz. coo Mivusiou vóv u.Éuvmcon.

Hinc iam certiore ratione iudicare licet de eis, quae de diversis Pylis Didymum ex Apollodori catalogo sumpsisse suspicor. Ad B 590 enim adnotatur in codd. BL: Oi 8 IIoAov: i$& AioXou Kot8euc , og 'IoAxov xxcécys ] IeAxovotc éx- Bac. courou Ó£ oi xoidec IIeMae j£v yx? lacovu I33x0v. exouv, N»Aeüe liuAov cuv 'Apa9xow, Gon; 9€ Déoxc. «pei; 8 1IoAot giciv, Mecenviac, "'owpuA(xc, 'Apxxó(xc. et in cod. D: IluAog 6 oró Néocop. c; Meconvíae, «0 xoi Kopugaotov, 0 O& "ApxaOlxg T. toU Nécocvopog mapl;, 0 v; 'HAsciag mxpx hv 'QQAeviav mÉTQav. Similem fere de tribus Pylis explicationem proposuisse Apol- lodorum, ex Strabone VIII 339 et 340 colligo, qui ipse illo

]3

loco Apollodorum adhibuit: Mecvx£ó 3& «f; -00 llvwvetoD xo 700 XeXXnevrog Éx[oAf; HlóAog Qxtivo xacvà TO Zxo0XAtov, oUy T, Nécropog meplg, &XX évfpx cic, 7j pog vv '"AAXpetóv oUUÉv dcc xotwova.x, 0908 Tpoc vOv lapacov, eive "Aux9ov ypr xaXMiv. [wux- Covva, O0 Éwot IVO EUO|LEVOL T" ToU Nécopoc Ootav xol Thy Euyéveuxv: vpuv Xo IluXev taropouu.£voy &v TleAozovvnao («a0 Xoi c0 Émog tüpniat «ouai,

Écv IluAog -po lluXoto: IlóAog y& pév écct xxi &2304), ToUtoU TE Xal voU ÁsnpsacuxoU ToU dv «47, "lovpuMz xoi «7j lltoa- 709, cpirou Ó& coU MecenwaxoU ToU xxrX IKopupxctov, £xxoTo *Óóv wxpx coit Tux9osvvx mewpGvvxi Ottxvuvat Xo ny C00 NécTopog TxTplüx -oUvov dmogaivouctw. oi piév o0v moÀÀOl TOV vEctÉoQ v xal cuvYppíov xoi Trowév Meoanwov oxot «ov Néocopa, *Q culoufwo ueypi sig aUvoUc «pocttOÉuevot. oi 0€ Ounpucorspot, Toi; ÉmeGiww &xoÀoSoüvree, voUTOv sivxi qaot vOv 00 NéoTopoc IluAov, o0 «v q«pav Owbewiw 0 'AAggtoc. Ot£beu. O& ct lltcx- cw x& "TowpuXMav. oi 0& oov éx «4f; KoÜ0ms; HAiog xci «UTol (libri *owxuvnv) qUuocTwxv mpocstiü9zoxv c4 m-xp axücrotg lluAo, Xo "v«plap.o cat OELAVUVTEG DIépvvov «ozov xoi l'Éoovva mocaQov xoi GXXÀov T'spxwov, civ &moó ovrev Émiévoc l'orwov ci- pno9«. zwrouutvou 0v Nécovoox. oUro à cxüró xoi oi Mzo- ortot TwETOUrAXGOt, xol TiÜavoTcpol Ye qaívovvoat: [4XAAOv Y&p Ywepux xot sva. 7X mx Éx£ivotg l'Épnwx, —Guvouxouuvny xoti cu. Didymus vero unum 4óv veoépov, Pindarum, inter- pretatus prorsus coig Ownapueréoow; adstipulatus est. cf. schol. Pind. Pyth. VI, 35: Mescxvíou à xéoovrog: xoi o llivüapoc XOy Néccopx éx cA; Miconvwwooxüs IIuAoU Qoi givatt. Tp Y*e óvrov Ov dv IHeAorovynoo IIoXov cic u£v éovt 0 vepi 50v 'AAetóv xorapbv éy "HX IloAog, Ov xai umo 'HoxxA£oug mET009ivai qxotv. Evepog à& "TpupuAuxxog lluAoc, év o 0 'ApxS0gtg movapsoc: Tplvog év Meconvn ctp. ^0 Kopugaatov. elc. à oi qaot voUc cptig IluAou; oxoó «ov Naéa tiva. Aoxst 9& «à Addópo £x c;

]4

TeupuAtxfis IlIoAou eivai c0v Nés ropa, £vOa xo "Aug; £g ToTXxUOc xai "Ownpov.

Ex Stephano hodie nihil nisi misellum excerptum hoc extat: IlIuAoc, moXg iv Meeanvr. éxoetco 9i Kopugpaotov. 0 £9 wxovy IluXtog xoi IlIuAatoc. AfYecrat xoi &oagvuxGG. "pla colvoy £9vxx lMuXoc, lloAxioc, IluA«v. Eundem vero etiam aliarum Pylorum mentionen fecisse Eustathius ad B, 591 p. 296, 27 nobis prodit his verbis: 1lIuAot 9& «pttg xovrX cvv TX &9vxAX Yejovvx, Meconvac, "lowpuMac, 'ApxaBixc, quae ex ampliore Stephani exemplari transcripta sunt. Ubicunque enim ab eo éS9voypxoo; memoratur Stephanus, eeYpxpog Strabo intelle- gendus est.

Iam vero postquam pluribus exemplis monstravi, quanam ratione tales indices componi augeri excerpi solerent, pauca de singulis quos nominavi grammaticis addam et ita quidem, ut a serioribus ad priores escendam.

Epaphroditus quantum Stephano suppeditaverit, Niesius im Mus. Rhen. XX XII p. 276 ostendit, quibus ipse usus sit commentariis, adhuc parum cognitum neque satis accurate hac de re egit Luenznerus in dissertatione Bonnensi, qua ,Epaphroditi qrammatici quae supersunt" composuit a. 1866. Itaque in hac re paulisper nobis commorandum est. Citantur apud Stephanum s. v. Biec« grammatici, qui Bzoc«v duplici c scripserint, hi: "'AzoJ309«poc xoi ' Eeqpodvroc xoà ' HosxAéov. Vel ex hoc citandi genere conicere nobis licet Epaphroditum non solum Apollodori catalogo, verum etiam Heracleonis eommentariis usum esse. Sed non opus est conieetura, cum res demonstrari possit argumentis sat certis. Fuisse gram- maticum quendam Apollodorum ipse suspicaberis -— qui quattuor fentes Arethusas contulit, ex schol. Od. » 408 disei- mus: ll«p Kopaxos névon: 'loríoy à& Oc "ApfSousat xpfval £ieX véaoxosc* Év Xupaxoucaie, iv Zpupvn, éy XoQ xls xoà &v' 9o.

15

e B. H. Q. Ooxoc o Kopa& xuvmyGw &xo cf; TzéTpxg vtGcv ÉvtAEU- cnet XX ^ wnvno «UroU "ApíSüousa ÉxucTthy demiGxvo. 'Apf&ouca 98 -écoxosg: év Xupxxoucn, £v Xuopva, £v XoOxiàu xoi év ^I9oxq. V. 'Agé8ouca Xpnvn 'I9oxns xoi "Apyouc. V.

Didymum auxisse hunc indicem, Heracleonem talem commentandi rationem prorsus improbasse, quia omnis fons communi vocabulo &«oéí0oucx appellaretur?), Stephani docet epitome s. v. 'Ag£&oucx: oA Xuplag xoi Goxxnc xoi Eojoxg Z0 Xpvn luxe: auch Kuraxoa éXéyevo. Écti xoi 'l9oxng

«Xo Kopaxog mícpn ézi v& xpnvn Apsüoucm. "Opcnpog (v 408). Atjupog Umouvnpaxvü,ov T^v v ng OOocctixc qnciv: '"Apé£Souca: sicw Óxvw.?) 'HocxAéov 0 DA«v- xou 7ny aUcTTw UmouyapxTiov qnoiv. Xoc écci TO moTi,c, o0 cO &püc mupayevyov, &x vourou &péóc, cc QAé[(o qAeyéD«, kp ou mox xpnvt ÉmierU«dc oUre Aéyevav c0 $9yuxov "ApeSouctog. Et Epaphroditum denique Heracleonis interpretationem recepisse ex schol 'Theocriti I, 117 apparet: 'Apé8ousx Oc« Zuxs)uxT

1) Ut hic, sic etiam aliis locis suum ipse iudicium secutus est Hera-

eleo, Glauci filius, Aegyptius. cf. scholion V ad f£? 44 sq.

&s dgiisos £Atov uiv amoAsosv, ovd? or aidus

yiyveraa, 7) v avÓgos uéya aivtvas gÓ. avivgaw. ovmg ydg aiÓoe xoel.aigyvyg OiexéxQuro, &ÀA él Oiaqopoie rrodyuaou &y ovoje. T«vroyo) OP rov» vmouvnpérov ovtus avgov, gv HoaxáAtuvps. et schol Apoll Rhod. I, 709 5 oo 'Araàlàrrg: 02 '"[MQioraggeos di évígov p 4govas cràe Toia)ras yoagcc, vie "HoaxAinuy quo» &y rz w' ens "Iliados *

«0 Qa ror éx yyàoio ÁAaBwv (228). Quodsi vero ex altero loco M. Schmidt (Didymi frgm. p. 47) Antigristar- cheum Heracleonem fuisse collegit, nimis indulsisse arbitrio suo videtur.

2) Non recte mihi videtur Meinekius propter scholion ad » 406 hoe loco cr£osaQac pro ox«w coniecisse. Non enim demonstravit gram- matieum, qui ibi quattuor Arethusas contulit, eundem atque Didymum esse. Quid quod ethnicorum et scholiorum locos, quos ex uno fonte fluxisse nemo negabit, si contuleris non quattuor, sed re vera octo Áre- thusas enumerari apparebit ?

]16

e , ^w à -*» » —- ^ » üc A Xov. Tp001,À0v OXSl UT AX Qpsto0 TXnpouc9at. ÉgtTt Ó£ Xo éÉv Ebfoix xe XXX év Xa!) [x év ' I8occr] —-^ R , £ . . 4 4 Jl , , Xo xopxxoc «Erpr xoi £ri xonvt, Ape9oucm.

4 p n , àt P é "qm EY 4! 9 y *grevTos c«^OU 41.2. ppo UcoU eY OvTtOG v "TO 7 ept Gt Oty £u) V

Stephanus Schol. Odyss. Sehol. Theocrit. » 408 l 117 l. Zvwoíasc 2. OQgaxyc 9. Evfoíac ev Xaxidi £v Evfoía 4. Xiuxtlac &y Zvoaxovoaic Dicedax 9. 'IóGdàxys ev 'Idaxy ev Idáxn 6. e Zuvovy 4. "A oyove 8. ey aug.

Omnis igitur difficultas ita solvi posse mihi videtur. Grammaticus qui- dam, Apollodorus opinor, quattuor composuit fontes cognomines; hunc indicem etiam urbibus additis Didymus supplevit atque auxit (cf. similem rationem in scholl. Iliad. Z 183 et Soph. Antig. 11831), exscripsit Epa- phroditus adiuncta Heracleonis sententia; Epaphroditum excerpsit Ste- phanus, qui ipse ab Hermolao ita abbreviatus est, ut nunc quidem in lexieo quinque tantum Arethusae inveniantur.

1) Post verba xai «445 £v Za aliquid intercidisse ex eo cogno- scitur, quod versus Homericus ad Samiam Arethusam spectare non pot- est. Editores igitur unam addiderunt Ithacensem, ut sit quo referatur versus, sed quot revera omissae sint nescimus.

2) Commentarii inscriptio zv vw srsol oroiysiov, quae ab optimo libro Ambrosiano omittitur, virorum doctorum acumen frustra exereuit. Luenz- nerum l. l. p. 9 Aé&eos xopixo:e Arethusae vocabuli explicationem adseri- bentem valde lapsum esse statim apparet. Neque Ahrensio adstipu- landum est, qui titulum ex £v zl Àfbeuv xarà ovowgeiov mutilatum esse suspicatur (Bucol. II p. 476). Cur doctissimum grammatieum de elementis, zsol orosysíov, peculiari commentario egisse, quae etiam Dueb- neri fuisse videtur opinio, praefracte negemus? Ceterum Crates in ver-

sibus Homerieis . at 0 véuor cas

Trà Q xopaxos mírgr 8mií ve xgnvg JosOovaom

£gÜÓoveos füAavov usvotexín xoi uiAay vong

"í(vovoms, O' vtogi vQíqés veDalviav aAoiwpzv. ex tertio quem adscripsi versu uélav vówo sic enim pro usAavvópov scribendum videtur in superiorem transtulisse, reliquum vero versum delevisse videtur.

11

"T. &ps9'oucxc xxXAÀoUct TX (rX5xc Meineck.) xp1.vac. Af vo Go. 98 Kors IET (ox oet émi [re] xo*twns usXxvoüpou.

Tertius ad Didymum et Heracleonem Epaphroditi auctor accedit Philoxenus, de quo vide Stoph. s. v. Ae9ovr. oA 7c MoAXosciBog év 'Hrelpo, xx9' Ac0mvatoc Zeuc

Ac «vac u.£OÉcv Quy Eu.ÉpoU X9 AtovuGtoc Ace vns T-supoc &xelpvrog Exveravuc at. QuAoLcvog 88 6 hw 'O9uccsiav Uxouvnuxci,ov doo qnc Osvva- Aunw xai Gsoxoounv, oUroc ,Acünvny vüv qnot c^» Oconpo- vuchv, Év v T0 uaxvrtlov Éx vf; Opuog, éríox 98 GecvroOwer, à "^ic 6 'AyUOXsUc xxAst vov Aa." Éouc 9€ oUvcoc ÉrisAácOat cO &upi 3€ Xi). coi valouc! UzooTraxi. Xv rOTO0EG YOsUvat. Tg YXo TouTcv pÉuvnrat. Xx0 OrrroMxng xxAGv «xürov; oUro O& xoi ' Ezaopodtzoc éy «5 x ce DuaQog Q1 ToU; Ív Ao- Oe vn Éyovrac Érwpavée uoxveelov Tóv O9 £c AeOo vr» pavo frusvos. éxwéxAnxg O8 "AyOOsUc Tov év (seca x Yevevuvra Oeov, exc xoi Ylavüapog sUysrot v Auxnyevet xai: 0 XNgucnco cQ Zyav9st xTA.^ Exseribit hoe loco ethnographus Epaphroditi in II 233 com- mentationem, qui quidem ipse et Philoxeni vropwnuata c 'O8uccsíx; et Apollodori catalogum cum auctoribus eius Cinea et Suida affert. Sed ne credas Stephanum ipsum Philoxeni commentarios adiisse, quia singula eius verba redderet, inspice ceteras lexici partes, quae integrae nobis ex libro XIII ser- satae sunt inde a voce Auu&ve; usque ad Aecov: videbis hic tot opera «OToActs( exscripta esse, ut vel nemo omnia ipsi Stephano praesto fuisse contendat. Immo Ejpaphroditus ut alis locis (velut s. v. Apo 7n" QC ' Hpo3cpoc, 0Y vapaccid"naty 'Ex«9poóvroc), sic etiam hic ipsis auctoris verbis utitur. Etiam- 2

]8

nunc in scholiis Epaphroditi commentarii vestigia extant ad Odyss. £ 227 et lliad. II 233 sq., ubi eidem atque apud Stephanum citantur auctores, Thrasybulus, Acestodorus, De- mon. Certe praeter Didymi, Heracleonis, Philoxeni commen- tarios aliis permultis usus est Epaphroditus, sed omnes hoc loco percensere ab eo quem hac dissertatione mihi proposui fine abhorret.

Itaque transeo ad Didymum. Hic quo modo Apollo- dori catalogo ad interpretanda Pindari carmina usus sit, tri- bus iam ostendi indicibus, Ephyrarum, Pylorum, Orchome- norum. Eundem vero in tragicorum quoque commentariis Apollodorum adhibuisse, uno comprobabo exemplo, quod est in schol. Eurip. Androm. 1: Gwflxix voXig: «zv iv '"Aoix AXéy& Th» "Y'xozAcxw Ornjnw, ^s 'Heriov éfjxotieocsw. B. G. M. T. Quéxc 08 xai éy OgcoxXx qnoiv iv OOo Of[jxc civax. Ocozouzog 9& £v voig EXAnvwxoig xoi «to. MuxaXnv xXAxg (cod. &Aaxc) eivat ootv.. cxuTxc 06 Muxmotoug &X2x5xo9at zpoc xovouc. M. lléwe cio €, "TzorAcxwu, Avbyozvuxt, Botyruxi xo év Quoi uépet xoi mxsp( MuxaXnv. B. G. M. T. Habemus igitur trium Thebarum indicem, Hypoplaciae, Aegyptiae, Boio- tiae, cui doctus interpres ex Phileae et Theopompi libris alias duas adiunxit cognomines. Prior index etiam in scholiis A D ad Iliad. 4 378 legitur: Ga ciow ai mco vprlg pp- vivat 0 motrTho" Xo pix qv, ew Towlva. vüv oTov ai "Two- wÀGxuxw, cv uÉuvncx. Éy v, À xoà TX, Zo xx xd AluzTuxt, TE ov Qnow év 75; l, quorum conf, schol. A 366. Quis vero has tres cognomines composuerit ex Strabonis verbis VIII 338: 'AxoAAo8«pog O& Oiuxexcv, Ov cTpoxov Ó ToUnThg tüo9c QuxcTÉA- Aecfet vXe Ouovuuixg xTÀ. Conicias; quis reliquas adiecerit si recordaris, quemadmodum Didymum Apollodori copias ex- cerpsisse vidimus, ipse suspicaberis.

Apollodori deinde rationem explicaturo mihi ordiendum

19

est a Strab. VIII 338: 'AxoXAo8vpo; 3& Oiacxcov, 0v «porov 0 vowvrg tiefe Ouxevf)AscÓnti vXc Oucvupíxe, olov £ri ' Opyouevoü 70v q4£v "Apxadtxóv moAUumnAov xxAóv, vov 98 Botovuxxov Miustov xoi Xaov GOpnaxtny cuviideis (£2 78) ^ M X , 4 "[ f. uzGonyuc v& 2xuow xe ' lufipou, .

ej M 2 ^. e b 3 (va ycptor &xo cfTc "lowxZo oUrco qnoi xci cry Osenporury

55

"Equpav QuxovéXAso8ot v Tt "cnAo9tv !) xo «6G

woTa.00 &xo DEAX^evTOC. '"Taür« 9' oby OuoXoYst volg 0x0 ToO 2xwptou Anumvplou AeYop.é- voto, TXQ OU u&vxpfos. TAstova, éxelvog Y&p oU qnot civat

ZX)nevra £v Osonpeco!; «ovapóv, XXX év v 'HAclx mex TTY

1) Seripsisse igitur Apollodorum

vgÁo0sv eb 'Eqópngs morauov avo ZsÀÀgevros etiam ex Strab. VII, 328 apparet, ubi totus versus sic adfertur; sed ex quanam editione hane versus formam petierit, quaerendum est. Soli enim, ad quos spectare Apollodorus potuit, sunt aut versus B 606 sqq.:

tuv uiv TÀynoásuos ÓovolxAvtos yysuovevev,

ov 1íxev ' dotvógews "HoaxAgetn.

rjv üysr && EgvsQne, morauov amo -tÀÀgevros,

cípo«e dorem moAAa diorgsqéov oityov. aut O 529 sqq.:

TwoXiVo6 Oi or (sc. Megeti Phylidae) 7)0xt05 9uiens,

rov Q' éqope« yvdouatw agneora. vOv tots DvÀsvc

yyaysv (E 'EgvQne morapov axo ZiÀÀysvroc.

Ésivoc yàg iQwxsv ava$ av0gov Evgrtgc xrà. Neutro loco pro vr ayer aut gyeysv posse cross» substitui, nisi si deleantur vel prorsus aliter conformentur versus aut antecedentes aut subsequentes in propatulo est. Aristarchus, cuius utpote magistri recen- 8ione AÁpollodorum usum esse verisimile est, et Zenodotus et Aristophanes, quantum ex scholiis colligi potest, versus illos non aliter ediderunt ac nos in codicibus legimus; neque enim Didymus neque Aristonicus ullam adnotavit seripturae discrepantiam. Itaque eo inclinat animus meus ut Apollodorum versum illum e raemoria ita scripsisse statuam, deceptum alius versus similitudine, qualis ex. gratia est B 857:

TyAo0sv iE ' divÉys, oXsv agyvgov &orà yevéOÀs. Quodsi vero Strabo in VIII, 8838, ubi Scepsii profert explicationem, vul- gatam reddit versus formam, illo loco ipsum inspexisse Homeri exemplar, hie Apollodori errorem non animadvertisse puto.

9**

90

£xc "Equpxv cc mxpostzoutv x7X. Dedita ipitur opera Apollo- dorus homonymiarum apud Homerum geographicarum distinc- tionem tractavit. Quam commentandi rationem non ab ipso in- ventam, sed accoptam esse ab Aristarcho magistro duobus supra ostendi et Ephyrarum et Oechaliarum indicibus, nunc tertio probabo Orchomenorum exemplo. Conferas enim Apol- lodori distinctionem cum scholio Aristarcheo B 511: 'Ogyouz- vov Miwuetov: 0j OtxX, Tv Xo Évepoc ' Üpyousvoc igi "'ApxxSi- xog XXX 6 p£v Bowruxxóg Mivuttog xaAtWrat, 0 98 'Apxadux0Q wOÀuUxAog: xxi Toig ÉmiSÉcot OuxorÉ)Aevat T Ojcvuuix. A. Et Aristarchus quidem ubicumque apud poetam homonymiam seu urbium seu fluminum terrarumve invenit, apposuit 9uv:AZv (c B 511, 839 E 105, 173 Z 152 I 478 M 97 N 300 531 etc.), quae nota postea cur posita esset Aristonicus discipulus ita nobis explicavit, ut causas argumenta observationes Ari- starchi ipsius afferret. Quodsi tenemus mox apparebit discri- men, quod intercedit inter Aristarchi et Apollodori rationem. Ut enim redeamus ad Strabonis locum VIII, 338, utpote quo fausta fortuna exempla Apollodoreae rationis servata nobis sunt luculentissima, discipulus in Orcbomenis diversis et Ephyris enumerandis magistri vestigiis insistens in Samijs duabus ab eo recedit. Talis enim Samorum distinctio, qualis apud eum legebatur, ab Aristarchi ratione proptera prorsus abhorret, quod lonicae Sami mentio, cum apud Homerum tantummodo Samos prope Ithacam sita et Samos Thracia occurant apud illum, ne cogitari quidem potest. Aristarchus enim eos solum notavit versus, ubi Sami mentio fit, atque si Aristonici scholia omnia nobis servata esset, legeremus ita fere in B et N et &: "O«c3uo idi Xapow 3| 7€ KepoOXmvuct xoi 7, Gpwxix, Apollodorus illam distinctionem etiam ad lonicam insulam retulit, quae apud Homerum non invenitur; cumque sibi persuasisset poetam Thraciam insulam cum Imbro composuisse, ut eam ab Ionica

distingueret, hanc ipsam lonicam illi notam fuisse crediderit necesse est. De qua explicatione quid Strabo censuerit ex his verbis X 457 cognoscas: KeAet Ó& 0 wotarhg Xaov xod TV Opxxíxv (antea de Caphalenica dictum est), 7v vàv Xayuo9ox- x"»w xXXoUuev. cv O& "lowvuchv olde piv, cog Eixog Xo Xp Tv '"Ievocny &xovixv ciüéyat qaxiveva. oUx XvridiéoceUAE !) O6 TY oucvouxy «epi «fig Zxnogpxx"ng Aéyov voTé iy TQ ÉmÉro:

OUoU &x dxporxcTa xopugi; Xxpou üiTÉcone,

Opnuxbnc: cori 9& v7 culoyix cv mÀnclov vnaov:

£c Xauov Ég 4 "lufpov xtà Afuvov &yay 9o XoEsoxv: xo Xu

ueconyog ve Xaxpow xoci lufpou mawooÉsone

TUet piv ow, oóx dwouxxe O' aUvhV. Ex Apollodori igitur disputatione pendent etiam haec scholia Odyss. « 246: 'Tosig 8& Xapou 'Iowxr, KepéXXnvocr, Gpzxuxr, et 8 671: "Ecc 9€ 2xuoc 'Iovíac, XXuog Gpxxnc, Xa- poc Kepoaonmvtas.

Quae cum ita sint profectum quidem Apollodorum ab Ari- Starchi ratione, provectum tamen longius esse apparet. Neque hoc miramur, si respicimus proprium utriusque consilium atque propositum. Aristarchus enim id agebat, ut ojovuplac geographicas, quae apud ipsum poetam reperiuntur notaret et distingueret, Apollodorus contrà studiis geographicis nixus Homerum ita interpretandum sibi sumpsit, ut quod ópevopíac attinet, loca etiam ab aliis scriptoribus commemorata colligeret

1) Sie seribendurm est. Male enim editores scripturam libris traditam turbaverunt addita particula d». Etenim Strabo loc loco non refert tan- tummodo Apollodori commentationem, sed ita impugnat, ut notàm qui- dem fuisse poetae lonicàm Samum ipse concedat, distinctionem vero iliam neget. Cf. quae subsequuntur: ovd éxaAeiro vo) ovtQ ovOputi Tipó- vegov xrà.

939

et ex his quae in quoque apud Homerum verso intelligendz essent doceret. Atque huc spectat illa de Pylis explicatio7 quam supra (p. 12 sq.) e Strabone et e scholiis exscripsi, hue etiam Arisbarum, quarum una tantum a poeta memoratur, index in schol Z, 13: "Apief« 'l'oolxg: xoi Aéofou 936 écvw. L. V. et in Strab. XIII 591, ubi postquam multum de Troica Arisba dictum est, sic pergitur: Tv 9& xoi év AícBo moXg "Aptof« , "i Thy y eopav £youct M»y$9upvoio. £ctt 0€ xoi xoTO40G "Aptsfoc év Ogczxn, huc alia permulta, quae enumerare super- sedeo, cum iam Niesius 1. l. p. 274 n. et p. 296 omnia compo- suerit ex eis Strabonis libris, quorum fons principalis Apollo- dori catalogus habetur, sc. e libris VITI—X et XII, 3 XIV.

Restant Demetrius Scepsius et Parmeniscus. Quo- ' rum prior, xxv& «0v aüt0v ypovov veYovog Kpoacwnvt xoi Api o:xpyce (Strab. XIII 609), etsi discipulus Aristarchi appellari nequit, tamen in opere suo, quod "l'otxóc Ouxxoci.oc inscriptum erat, ipsum pendere ex illius ratione pluribus supra ostendi exemplis. Alter Parmeniscus, Aristarchi discipulus idem- que aequalis, qui et Homerum tragicos Aratum interpretatus. est et xpo; Koxvnta scripsit libros, et ipse homonymis distin- guendis operam dedit. De Ephyris quid statuerit supra (p. 8) dictum est, alia hic addantur exempla. Apud Stephanum S. v. 'AXog legitur: 3uo 86 llaguevicxog "AAXoug ioroptt, TOv [LEV MoOuaxov ono 'AycJAet, vov oxo llpecso:ao. Easdem urbes. etiam Apollodorum distinxisse ex Strab. IX 433 concludi potest, ubi d9tocuoc et 'Ayoixog?) "Aoc, Achillis et Prote-

1) Haec Achaia pars Thessaliae sicut etiam Phthia. Ac Phthiam, ut hoc addam, terram esse non urbem Parmeniscus audacter affirmat (cf. Steph. s. v. $39/a: llagusvíoxos 0& yopav avt9v qno xal ov mólav, Strabo vel potius Apollodorus in dubio relinquit (cf. IX, 432: 0 uiv ovv "route Óvo Trou (sc. 'EAAdóa xai dOíav, non unam ut alii, mórégov sródese 9 yoga6 ov ÓnàÀot.